Ο υπέροχος κόσμος του τρεξίματος
Γράφει ο Νίκος Μαρκέας
Χειρουργός Ορθοπεδικός
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών


Αναζητώντας πληροφορίες για την ιστορία, αλλά και την πορεία, του Συλλόγου Δρομέων Υγείας της Αθήνας, μια εύκολη λύση είναι να πλοηγηθείς στις σελίδες του Διαδικτύου. Εκεί, μπορείς να βρεις έναν αληθινό πακτωλό από γεγονότα, πρόσωπα και πράγματα. Ο Σύλλογος, στην τριακονταετή περίπου διαδρομή του στα αθλητικά και πολιτιστικά δρώμενα αυτού του τόπου, διοργάνωσε αγώνες, τεντώνοντας ταυτόχρονα τις ευαίσθητες κεραίες του για να ανιχνεύσει τα καλέσματα των καιρών. Αφιέρωσε τους αγώνες του στη μάχη κατά των ναρκωτικών, ενάντια στο κάπνισμα και τις συνέπειές του, στην πανανθρώπινη προσπάθεια για την προστασία του περιβάλλοντος, στην εθελοντική αιμοδοσία, στον αγώνα και την αγωνία κόντρα στις μάστιγες του καιρού μας, τον καρκίνο και το AIDS.

Τα μέλη του, όλα αυτά τα χρόνια, αλώνισαν κυριολεκτικά ολόκληρη την Ελλάδα. Έφεραν το μήνυμα της ειρήνης από τους Δελφούς στην Πνύκα. Μετέφεραν την είδηση της ελπίδας και της αλληλεγγύης στη μεγάλη σκυταλοδρομία των 435 χιλιομέτρων από την Αθήνα στην Καλαμάτα, για ν’ ανακουφίσουν τον πόνο των σεισμοπαθών της Μεσσηνιακής πρωτεύουσας. Έτρεξαν, με τη φλόγα στην καρδιά τους για ένα καλύτερο αύριο, από την Αθήνα στα Καλάβρυτα, ακριβώς 50 χρόνια από τη σφαγή στη μαρτυρική πόλη.

Και τι δεν έκανε ο Σύλλογος όλα αυτά τα χρόνια! Οργάνωσε αξιόλογη δανειστική βιβλιοθήκη. Αδελφοποιήθηκε με Σύλλογο της Κύπρου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε μέλη του να ταξιδεύσουν στη Μεγαλόνησο και αξιοποιώντας την αφορμή για να φιλοξενήσει και να ξεναγήσει στην Ελληνική πρωτεύουσα Κυπρίους αθλητές. Στα φιλόξενα γραφεία του οργάνωσε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Πραγματοποίησε διαλέξεις από επιστήμονες κύρους, σε θέματα υγείας, διατροφής και προπονητικής. Έκανε μουσικές βραδιές λόγου και ποίησης. Οργάνωσε προβολές με πλούσια θεματολογία. Εκεί, στα γραφεία του, χαρίζει εθελοντικά το ίδιο του το αίμα. Ο Σύλλογος μπορεί να καυχιέται πως μπόρεσε, όλα αυτά τα χρόνια, να προσφέρει σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας περισσότερες από 1000 φιάλες αίματος!

Στην πλοήγηση στις σελίδες του Διαδικτύου δεν μπορείς να ανακαλύψεις όμως τη χαρά του τρεξίματος. Μια υπόθεση που ο ΣΔΥΑ υπηρέτησε με ανιδιοτέλεια στην πολύχρονη διαδρομή του, χωρίς αμφιταλαντεύσεις και πισωγυρίσματα. Με συνέπεια και όραμα για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτόν τον υπέροχο κόσμο που φέρνει τους ανθρώπους κοντύτερα, εξουδετερώνει τις κοινωνικές και επαγγελματικές διαφορές, αμβλύνει τις μεταξύ τους συγκρούσεις. Έναν κόσμο που προσδοκά από τον άνθρωπο να υπερβεί τον εαυτό του και ν’ αγγίξει τα σωματικά και ψυχικά του όρια. Έναν κόσμο που δεν μαθαίνει μόνο πώς να τρέχει στην άσφαλτο ή το τσιμέντο, στο χώμα ή στο γρασίδι, στο βουνό ή στην άνεση του στίβου. Αλλά, διδάσκεται τον ορθό τρόπο να υπομένει, να παλεύει παρά τις αντιξοότητες, να πολεμά και ν’ αγωνίζεται.

Ένα τόσο δυνατό και συναρπαστικό βίωμα δεν κλείνεται εύκολα μέσα στις λέξεις. Γιατί, ποιος αρνείται πως το τρέξιμο είναι ένα ευεργετικό διάλειμμα στη μίζερη και απαιτητική καθημερινότητά μας; Μια ανάσα ανακούφισης στα προβλήματα που μας ταλανίζουν αδυσώπητα; Ένα καινούργιο ξεκίνημα, πιο αισιόδοξο, για νέους αγώνες στο δύσκολο στίβο της ζωής; Μια υπέρβαση πέρα από τα ατομικά όρια, πάνω από τ’ ανθρώπινα, για μια καινούργια ματιά στα πρόσωπα γύρω μας; Τρέχοντας μάθαμε να χαιρόμαστε τη φύση που μας γέννησε και μας αγκάλιασε στοργικά. Ανακαλύψαμε επί τέλους το σώμα μας και τον τρόπο να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες του και να προσδιορίζουμε τις αντοχές του. Αντιληφθήκαμε τη μέθοδο να σκεφτόμαστε νηφάλια, να θυμόμαστε με ενάργεια, να αποφασίζουμε το επόμενο βήμα.

Το τρέξιμο μοιάζει με την ίδια την ζωή. Ξεκινάς πριν το χάραμα, μες στο σκοτάδι, όταν ο κόσμος γύρω σου είναι γεμάτος σκιές. Κάθε διασκελισμός και μια εμπειρία. Κάθε στραβοπάτημα και ένα χρήσιμο μάθημα. Μόνος σου ανακαλύπτεις, σιγά σιγά και με υπομονή, το σωστό δρόμο που σου ταιριάζει καλύτερα. Ο άνεμος φυσομανά πάνω σου, αλλά εσύ τον μετουσιώνεις μέσα σου σε φιλικό αεράκι. Το τέρμα, αυτός είναι ο προορισμός σου. Ο ήλιος κάποτε ανατέλλει και το φως του, προσωρινά, τσούζει κι ερεθίζει τα μάτια. Οι σκιές δίπλα σου μικραίνουν, συρρικνώνονται, ανακαλύπτεις κι άλλους γύρω, δίπλα, μπροστά και πίσω σου, να τρέχουν μαζί με σένα. Ακούς τις ανάσες τους και πασχίζεις να τις δώσεις όνομα. Ένα κάποιο όνομα, δεν έχει σημασία. Αρκεί πως υπάρχουν. Ανακαλύπτεις όμως ότι δεν ταιριάζουν απόλυτα στη δική σου ανάσα, στον παλμό και τον ήχο της. Οι σκιές απλώνονται μέσα σου και σε γεμίζουν σκοτάδι. Αλλά, ο ήλιος είναι ακόμα εκεί και κινείται ολοφώτεινος στο ουράνιο ταξίδι του. Τίποτε, καμία γήινη δύναμη, δεν μπορεί να τον αποθαρρύνει. Κάποτε, ο ήλιος μεσουρανεί και το φως του πέφτει κατακόρυφα. Οι σκιές εξαφανίζονται. Χάνονται στις σχισμές των βράχων και τις σπηλιές. Οι ηλιαχτίδες φωτίζουν τα πρόσωπα, εισβάλλουν στις καρδιές, θερμαίνουν την ψυχή.

Τότε, τερματίζουμε αγκαλιασμένοι, με το βλέμμα ψηλά, ξέχειλοι από χαρά κι ελπίδα.

 
ΧΟΡΗΓΟΣ      
asics      
interamerican samarites Opanda logo eod

Αγώνες